I am gay, and I am 100% sure I'll die one.
I never wanted to be gay, no one does. And I know that everyone would agree that no gay person chose to be one since birth. And if, by chance, I would have a son, either adopted or my own, ayoko siyang maging bakla. Ayoko siyang lumaking nangangapa ng kanyang pagkatao. Ayoko siyang makitang umiiyak dahil sa tinutukso siya ng kanyang mga kalaro. Ayoko siyang manggamit ng ibang tao para lang pagtakpan ang kanyang pagkabakla. At ayoko lalo siyang magsinungaling sa kanyang tunay na pagkatao para lang di dustahin ng mundo. Ang aking buhay-pagkabata ay puno ng pangungutya mula sa ibang tao maging mula sa aking pamilya. It was too much for a child, na hindi naman ginusto ang maging isang ganun. As much as I want to immerse myself to other people, I still fear being discriminated and be hurt. But mind you, hindi ko inalagaan sa aking kalooban ang sakit na yun. If there's one thing being gay has taught me it's to live up with the name itself (read: happy).
I became aware of my sexual orientation even as a child pero I had it explored when I got into college. I had my first SEB, and then series of meet-ups after that. Hindi ko alam kung ituturing kong swerte pero madali akong nagsawa sa ganoong buhay. Naghanap ako ng seryosong relasyon pero dahil bagito ako sa ganito, natuto muna ako sa kamalian bago ako nakahanap ng masasabi kong 'seryosong relasyon'.
Hindi naman din ako nalalayo sa mga ibang nagtago muna ng pagkabakla bago tuluyang nagladlad. Natakot ako sa mundo, natakot ako sa mga salitang maririnig ko, natakot ako sa pamilya ko, at natakot ako sa kahihinatnan ng buhay ko pag nagpakabakla nga ako. Kung papipiliin ako, syempre mas gugustuhin ko ang maging tunay na lalaki, mas pipiliin ko ang magka-pamilya, ang makabuntis, at ang kinakasal sa babaeng gusto ko talaga. Pero ganito talaga e, hindi ko mapigilan, Hindi ko kayang ipilit ang iniisip kong 'dapat ako', dahil ang pagiging bakla talaga ata ang nararapat, ang totoong ako. Dalawang magkaibang bagay yun. Naging bakla ako sa mundong galit sa bakla ang nakararaming tao. Yun lang.
Ngayon, dahil tanggap ko na ganito ako, ito na ang panahong dapat patunayan kong may silbi ako sa mundo. Ngayon ko kelangan gumawa ng mga bagay na may silbi at may kabuluhan para sa nakararami. Sa ngayon, nag-aaral ako ng Masteral Degree ko. Mukhang mahirap na landasin pero ito muna ang kinakapa ko. Goal ko maging isang Baklang-Pharmacist-Na-Nagtuturo-Para-Mas-Lalong-Yumabong-Ang-Pharmacy-Field. O diba. Tapos dadagdagan ko pa yan hanggang sa maging kasing-haba ng isang paragraph ang itatawag sa akin. Saya!
Sana lahat din ng mga bakla, maging kapaki-pakinabang. Kumawala tayo sa larawan ng baklang pamparlor o nasa Malate't naghahanap ng callboy. Katulad din ng iba, maipakita sana ng lahat ng bakla na may dangal ang bawat isa at hindi bilang isang salot o malas tulad ng sinasabi nila noon pa man.
Bakla ako, pero may silbi. At maswerte ang mundo dahil sa mga baklang tulad ko. BOW.
*char*
