Just a thought: Statement Shirts

People should realize that wearing a STATEMENT SHIRT comes with great responsibility. A person must personify the truth on what he or she is wearing.

Nakita ko kanina sa CUBAO habang nasa bus ako, yung guy, nakasuot ng SUPER-PAPA-LICIOUS AKO (the kind of shirt you get to buy in Divisoria) statement shirt.  I mean, I have nothing against buying shirts in Divisoria or even in any bangketa basta carry mo. Pero ayun nga, si kuya, naka-SUPER-PAPA-LICIOUS shirt tapos yung itsura nya... *ubo* ayun na lang. ENOUGH SAID. hahahaha

- ---> MEAN <---

Open Letter 2

To Office Crush #2,

<insert flirting smiley here>

It's been days since I last saw you in the pantry where we first met. It has been four grueling days with no inspiration to make coffee (so I'd have reason to go to the pantry and maybe, by chance, I'd get to see you). You know, I've already traced your seat just so I'd know where to glance when I walk by the ITO area.

I just learned you changed shift schedule already. I hope I'd get a chance to see you once again, crush. Please, bring back the sunshine in my life (charot carrot! OA lang).

Sincerely,

Me

Open Letter

To My Office Crush,

<insert blushing smiley here>

To you who sits 2 seats, an aisle and another seat from where I am sitting right now, I just want to say I have my liking for you since the day I started here in the company. I deeply regret not pursuing my application before for then, we would've been batchmates and I would've gotten to know you even, in a more personal level perhaps. Not unlike now that I get to know you through other people. Don't take this on the negative perspective, I'm just too shy to approach you. Kind of awkward, I guess. What would I say to you? "Hi, I CRUSH YOU <sic>" Don't mind my grammar, I just don't know what to say when I'm around you. Haha. I always take a sniff of you when I get the chance to stand next to you, smell what perfume do you use. But then again, I can't help but show my poker face. Nada Expression. I get blank. I hope you don't mind me looking at your direction whenever I get the chance. I hope it's not too awkward. <insert kinikilig smiley> HAHAHA. You may seem balding and I can see your scalp whenever you walk past me but then again, I still have my liking for you. Aw.

Sincerely,

Me

- ok, tonong malandi lang. HAHAHA

Melancholy Special

Naalala ko lang ang mga panahong ang tanging SUPER lang sa buhay ko e si MARIO.

- namiss ko maging bata.

PEGGLE MASTER!

ito ang tanging lumilibang sa akin sa panahong nakakalbo na ako sa trabaho. hahaha

Naguluhan Lang

hanubatalaga?!? catchy ba talaga o nde? hahahaha

Just a thought

Everyone has the best love story to tell. :)

Para kay Pag-ibig.

November 9th is approaching and still I find myself teary-eyed.

Aaminin ko, sobrang nasasaktan pa din ako habang inaalala ko yung tagpong iniwan mo ako. Hindi ko alam. Andami pa ding regrets, andaming what-ifs. Hindi naman siguro mawawala yun e. Pero nasa estado pa din ako ng panghihinayang.

Mahal pa din kita. Yun lang ang katotohanang alam ko sa ngayon. Umaasa pa din akong babalikan mo ako at bibitawan ko ang lahat para sumama sa iyo. Ikaw pa din ang dinadalangin ko sa mga gabing nag-iisa ako, nalulungkot. Madaming dumaan pero walang pumantay sa ligayang naramdaman ko sa piling mo. Gusto kitang makasama pagtanda. Gusto kong magtaguyod ng sarili ko ng kasama ka. Sabay natin palalakihin sila 'Carlson' at 'Aubrey'. Sabay nating lilibutin ang bansa, maging ang buong mundo. Sa totoo lang, kung ano ako ngayon, dahil yun sa halos dalawang taong pagsasama natin.

Walang pumantay kahit na sino. Ikaw ang greatest love story ko. Ikaw ang gusto kong makasama sa pagtanda. Ikaw ang gusto kong huling halik sa pagtulog ko at unang ngiting makikita ko sa pagmulat ng aking mga mata. Ikaw ang gusto kong yumakap sa akin sa panahon ng aking kalungkutan.

Ang pinakamahirap pakawalan na tao sa buhay natin e yung mga taong nakita natin ang ating bukas kasama ng mga iyon. Pero hindi talaga maiiwasan ang paglisan. Isa lang ang kailangan kong matutunan sa ngayon, ang magparaya.

Life is all about letting go. Iyan ang isa sa mga bagay na natutunan ko simula pagkabata ko. Pero nalimutan ko yun ng dumating ka sa buhay ko. Ayaw ko kasi kumawala e. Pero ngayon, sisimulan ko. Papalayain ko ang sarili ko mula sa pagkakakulong sa alaala ng ating kahapon. Oo, masakit pero kailangan. Kailangan kong maging maligaya at humarap sa realidad ng buhay na wala ka na. Pero hindi ko papakawalan ang pag-asang baka bukas, muli mo akong ibigin at balikan. Umaasa ako. Nandito lang ako, naghihintay.

Nagmamahal,

Tebs.

Here I Go Again.

Here I go again with blogging.

Maswerte akong nabuhay ako sa panahong hindi ko na kailangan ng dahon o kawayan para pagsulatan. O di kaya mangalbo ng manok para gumawa ng pluma. Nabuhay ako sa mundong may internet. At para sa isang taong katulad ko na madaldal at madaming reklamo sa mundo, kailangan ko syempre ng outlet.

Inaamin ko, internet adik ako.

Kung ang ilan, may drogang kinaaadikan, may lalaking kinababaliwan, may alak na kinalululungan, ako, katulad ng ilang libong Pilipino na in denial pa din, ay adik sa internet. Nagsimula ako sa dial-up. Nagkaroon ako ng EDSA Mail Account. Nagka-YM. Nag-mIRC. Nag-porn site. Nag-Friendster. Nag-Multiply. Nag-Youtube. Nag-Iyotube. Naghanap ng scandals. Naghanap ng ka-chat. Naghanap ng trabaho, ng kaibigan, ng ka-ibigan, ng ka-eyeball, pati penpal sa internet ko hinanap. Sa madaling salita, kakambal ng sampung daliri ko ang keyboard at dikit sa monitor ang mata at utak ko.


At katulad din ng anumang adiksyon, nagkaroon ng panahon na nagsawa na ako at naisip kong malala na ang pangangati ng kamay ko sa computer. Kaya kasabay ng pagmahal ng ISP at ng bill ng kuryente't telepono, tumigil ako. Ito yung phase na kung tawagin ay 'Rehab Stage'.


Tinuon ko  ang paglalahad ng kwento ko sa 'journal' pero dahil tamad talaga ako sumulat, nawalan din ng saysay. Bumalik ako sa blogging, binalikan ko sa pamamagitan ng multiply. Ok naman sa simula. Pero ng nagsulputan na ang mga tinder't tindera sa paligid at napupuno na lang ng spam comments ang account ko, nawalan na ako ng gana. Kumbaga sa kahabaan ng EDSA, nagtraffic na dahil sa mga 'illegal vendors'. Tinry ko naman sa twitter kaso di ko ata kayang ipagsiksikan sa 140 characters ang gusto kong sabihin ng hindi nagfa-flood sa timeline ng mga followers ko. Sinubukan ko din ang NOTES sa facebook pero parang kulang e, kumbaga sa ulam, sobrang daming sahog ng facebook at malayong mapansin ang notes ko. Kaya naisip ko, kung talagang gusto kong magsulat, sa blogsite dapat ako gumawa.


Hindi ko sinasabing magaling ako magsulat... mahilig lang talaga akong magkwento.


Lunes na naman. Manic Monday. Antagal ng sahod. Pero katulad ng lagi kong sinasabi, - gaano man kasalat, patuloy dapat magpasalamat -. :D